امام عليه السلام فرمود : آن گاه جبرئيل به نزد آن بنده فرود مىآيد ؛ در حالى كه صورت آن بنده به پايش بسته شده است ، جبرئيل مىپرسد : چقدر ميان آتش دوزخ مانده‌اى ؟ جواب مىدهد : مدتى را كه پشت سر گذاشته‌ام نشمرده‌ام . آن گاه جبرئيل او را به جانب رحمت پروردگار از دوزخ بيرون مىكند . امام عليه السلام فرمود : « خداوند مىفرمايد : اى بندهء من چقدر ميان آتش مرا سوگند دادى ؟ عرض مىكند : خدايا ! من نشمرده‌ام . خطاب مىرسد : به عزّت و جلالم سوگند كه اگر مرا چنين سوگندى را نمىدادى هر آينه گرفتارى تو را در آتش به درازا مىكشاندم و ليكن اين امر لازمى است كه من بر خود واجب گردانيده‌ام كه اگر بنده‌اى مرا به حق محمّد و اهل بيتش سوگند دهد ، چيزى را از من درخواست نكند مگر اين كه آنچه بين من اوست بر او ببخشم ، از اين رو من امروز تو را بخشيدم ! » « 1 » . 68 - از خلّاد به يك واسطه نقل كرده است ، مىگويد : خدمت امام باقر عليه السلام نشسته بوديم ، گدايى آمد و چيزى خواست امام عليه السلام به او يك درهم داد و پس از او ديگرى آمد باز يك درهم داد ، سپس فرد ديگرى آمد باز هم يك درهم داد و پس از آنها نفر چهارم آمد ، امام عليه السلام فرمود : « خداوند روزى تو را مرحمت كند ! » آن گاه رو به ما كرد و فرمود : « اگر كسى از شما بيست درهم داشته باشد و بخواهد در اين راه صرف كند ، صرف مىكند و سپس دستش خالى مىماند ، آن گاه از جمله آن سه نفر

--> ( 1 ) - مجموعهء ورّام : 2 / 82 .